Hallum

 De 100km van Hallum is ieder jaar zo'n beetje een doel. Niet enkel omdat ik samen train met Frank Fiers, winnaar in 2005, maar ook omdat langere wedstrijden me wel liggen. En 100km, dat is best lang voor een skeelerwedstrijd. Mijn doel voor dit jaar was gewoon uitrijden, de rest zien we wel.

Ik had goed getraind, een aantal keer 100, tot zelfs 110km geskeelerd op training. De afstand kon ik aan, en dat de conditie in orde was wist ik toen ik twee dagen voor de wedstrijd in Eeklo een PR op de 200m reed: 16.07.

Mijn ma had een huisje gereserveerd in Ees, bij Emmen, zodat we er een weekendje van konden maken. Zo kon ik iets meer ontspannen naar de wedstrijd rijden ook. We waren in tegenstelling tot vorig jaar dus ruim op tijd ter plaatse.

De start van de wedstrijd verliep heel chaotisch, doordat na de eerste plaatselijke ronde er nog een groot aantal volgwagens geparkeerd stonden in de finishstraat, en de jury vergat dat je op skeelers niet in 1,2,3 kan remmen. De actie van de jury om dan weer met de auto voor het peloton uit te komen was levensgevaarlijk.

Maar goed, de koers was begonnen. Al meteen gingen Roy Boeve en Willem Hut alleen weg. Zelfmoord, met de wind die er was, maar ze bleven sterk voorop en er werd een paar keer serieus hard doorgegeven om het gat dicht te krijgen. Ik voelde dat ik goed zat, en de eerste ronde van een goeie 30km kwam ik zonder problemen door, ook al ging het soms hard en was het zwaar met de wind die er stond.

In de tweede ronde werden Hut en Boeve opnieuw gegrepen en waren er de hele tijd uitvalspogingen. Ik begon al wat last te krijgen, onder andere van het steentje in mijn schoen, maar ook eten en drinken ging niet zo vlot als ik zou gewild hebben. Er moesten heel wat renners lossen, maar ik kon blijven volgen, en moest af een toe een gaatje overbruggen om bij de groep te blijven.

Na het ingaan van de laatste ronde werd er in de meewind enorm hard gereden, waardoor een aantal rijders beslisten om er de brui aan te geven. Dit zorgde jammergenoeg voor gaten in de groep. Ik probeerde het gat met de eerste groep nog dicht te rijden, maar bleef een aantal kilometer op 5-10 meter hangen. Ik kreeg het gewoon niet dicht en blies me uiteindelijk volledig op in de achtervolging. Ik moest zelfs het tweede achtervolgende groepje dat zich ondertussen in mijn wiel gevormd had laten gaan. Later hoorde ik dat ook dit groepje het gat niet meer dicht kreeg.

Er zat dus niks op dan alleen verder te rijden. Ik overbrugde de resterende 20km tot op het plaatselijk parcours voornamelijk alleen, want een andere geloste bleef voornamelijk in mijn wiel zitten. Op het plaatselijk parcours moesten we dan nog enkele rondjes rijden, en uiteindelijk werd ik 27e. Het doel, Hallum uitrijden, was geslaagd, maar het gevoel dat er wel meer in zat blijft ook wel wat hangen. Ik weet nu alleszins dat ik ook volgend jaar weer naar deze wedstrijd toe kan leven.

Nog bedankt aan mijn mama en Helena voor het leuke weekendje, Frank voor de vele trainingen naar Hallum toe, en de hele ISCE-crew voor de lekkere spaghetti achteraf in Burdaard. Het was gezellig.