Zaterdag werd in Staphorst de volgende etappe in de World on Wheelscompetitie gereden. Na een deugddoend dagje uit in Emmen, en een beetje losfietsen en relaxen in het zwembad op vrijdag was de wedstrijd van donderdag grotendeels verteerd.

Zoals gewoonlijk werd er in Staphorst de hele tijd geprobeerd om weg te raken, maar mede door de afdaling van de brug die ieder rondje op gereden wordt is het zo goed als onmogelijk om weg te blijven. Ook de positie vasthouden is op dit parcours een frustrerend werkje. Je hebt 5 ronden nodig om voorin te geraken, maar eens voorin kan je die positie op een halve ronde weer kwijt zijn. Mijn voornaamste bezigheid tijdens de koers was dus opschuiven. Ik kon ook eens meegaan met een kopgroepje met onder andere Ingmar Berga, maar wegblijven zat er niet in.

In de finale zat ik wat gevangen in de buik van het peloton en voorin komen was er niet meer bij, doordat er met 3 treintjes naast elkaar werd gereden. Ik kon in de eindsprint nog een vijftal rijders remonteren en eindigde uiteindelijk op een 28e plaats.

En speciaal voor Vincent: gemiddelde snelheid 39,5km/u, maximum snelheid: 50,6km/u

Onder tropische omstandigheden werd donderdag in Hoogeveen op een nieuw parcours de World on Wheels wedstrijd gereden.

Van in het begin waren er ontsnappingspogingen wat het een zware wedstrijd maakte. Ik had last van de warmte en ook een eerder die week opgelopen lichte scheenbeenblessure speelde me wat parten. Meer dan volgen zat er in de eerste wedstrijdhelft dus niet in.

In de tweede wedstrijdhelft was de beslissende kopgroep gaan lopen, en waren alle grote ploegen mee in de ontsnapping. Het peloton liet dus zo goed als begaan, maar het bleef zwaar doordat er af en toe serieuze tegenprikken kwamen. Mijn ploegmaats en ik probeerden in de finale allemaal nog even weg te raken maar dat was onmogelijk. In de laatste rondes kreeg ik een steentje in mijn schoen en voelde ik dat ik aan mijn hiel een wondje kreeg. In de eindsprint ging ik niet meer voluit meedoen om erger te voorkomen. Ik eindigde uiteindelijk 29e, maar was al tevreden dat ik kon uitrijden in deze omstandigheden.

Het wondje op de hiel viel al bij al nog mee. Zaterdag wedstrijd in Staphorst.

Zo, eindelijk even tijd om het verslagje van Zwaagwesteinde te plaatsen. Het einde van het schooljaar en de bijhorende drukte zorgden ervoor dat het even met vertraging was.

In Zwaagwesteinde kregen we 85km voor de wielen geschoven, over 7 grote rondes, met klinkertjes, tunneltjes, omgekeerde bochten,.... Kortom, alles erop en eraan. De eerste ronde werd er gelukkig niet direct vol gas doorgereden waardoor iedereen het parcours toch even kon verkennen. Er waren wel enkele prikjes, maar bij de eerste doortocht was het peloton nog compleet. Vanaf de tweede ronde waren er wel serieuzere ontsnappingspogingen en ik nestelde me voorin het peloton om zo af en toe mee te springen. Ik reed zelfs een tijdje alleen op kop, om daarna nog een aantal kilometer met een groepje mee te gaan. We werden echter snel weer ingelopen.

Ik zette me terug in de buik van het peloton om wat op krachten te komen. Niet vergeten eten en drinken was ook de boodschap. Ik zag rondom me aan de gezichten dat veel mensen last hadden van de afstand, en vond dat het bij mij nog meeviel. Ondertussen was er een kopgroep weg van 5 man, met Frank Fiers er bij. De andere ploegen namen niet echt hun verantwoordelijkheid op dus de vogels waren gaan vliegen.

Ik had graag in de laatste ronde nog geprobeerd om alleen voorop te raken maar opkomende krampen zorgden dat ik maar besliste om dat niet te doen. Ik probeerde me wel te handhaven in het gevecht, want zo kan je het wel noemen, in de kop van het peloton en kon zo ondanks een ongelofelijke duw in m'n rug in de laatste bocht met bijhorende sprong over een middenberm nog 20e worden in de pelotonssprint. Een uiteindelijk 25e plaats in de eerste klassieker van dergelijke afstand was het resultaat. Niet slecht, maar naar het gevoel kon het wel wat beter.

Komende donderdag staat de wedstrijd in Hoogeveen op het programma. Dan blijven we overnachten in Nederland om zaterdag opnieuw te starten in Staphorst. Hopelijk kan ik het vormpiekje nog een aantal weekjes aanhouden.

Foto: Tims Imaging

Wat kan je toch mooie dingen maken van een vuilnisbelt. In Nieuwegein (Utrecht) hebben ze immers op een voormalige vuilnisbelt een permanent afgesloten wieler- en skeelerparcours aangelegd. Een ronde van 1200m, met daarin ingesloten een ronde van 1000m die mooi op elkaar aansluit.

Dat stond ons dus gisteren te wachten. Iedere ronde moest er een 14-tal meter hoogteverschil overwonnen worden, met dus ook de bijhorende afdaling. 19 keer de bult op en af dus.

Ondanks het zware parcours was weg raken heel moeilijk. In de afdaling en het vlakke stuk bij de finish werd er met het peloton serieus doorgereden, met telkens snelheden tussen de 50 en de 60 km/u (zelfs even boven de 60 op het vlakke stuk)

Ik probeerde zelf een aantal keer mee te springen, en kon me vooral in de tweede wedstrijdhelft goed voorin handhaven. Ook mijn ploegmaats probeerden geregeld mee te springen en hier en daar kon ik wel wat afstopwerk doen ook. Ik voelde me heel de wedstrijd door heel goed eigenlijk, en was dan ook vastbesloten om me in de finale eens niet te laten wegzetten.

In die finale reed er nog 4 man weg. Mijn ploegmaat Wannes probeerde de laatste ronde nog het gat te dichten en ik probeerde hier nog wat af te stoppen. Wannes raakte er echter niet meer bij, en ik probeerde in de voorste helft van het peloton een plaatsje te bemachtigen. In volle finale moet je hier heel assertief voor zijn maar dat lukte me redelijk. In de laatste honderden meters zat ik enkel in het verkeerde treintje waardoor ik nog wat plaatsen verloor, en ook in de eindsprint (snelheid 62km/u) kon ik niet zo heel veel plaatsen meer winnen. Ik werd uiteindelijk 19e, na een goede wedstrijd. Een opsteker na de 3 weken harde training. Vooral ook leuk dat ik de hele week al voelde niet slecht bezig te zijn, en dat het dan ook waar is.

Klik op de foto om te kunnen inzoomen.

Uit Schaatssport, tijdschrift van de KNSB (Nederlandse schaatsbond)

Hoewel ik het liever anders had gezien sloeg dat laag vliegen echter niet echt op mij. De mannen van Heverlee (Swings, Spruyyt) vlogen er van in het begin van de koers enorm hard in. Als er 1 ding is waar ik niet echt voor gemaakt ben dan is het wel direct vollebak optrekken, wat nu wel moest, op het bovendien enorm technisch moeilijke parcours. Ik blies dus (samen met heel wat anderen) vrij vlug mijn motor volledig op. Hierdoor moest ik de eerste groep, met onder andere latere winnaar Swings (die een ronde pakte op de eerste groep met daarin de rest van het podium), laten gaan. Ik was volledig stuk, en had een hele tijd nodig om te recupereren. Ik bleef wel rijden, en kon naar het einde van de koers wel weer aanpikken bij het peloton toen het me voor de tweede keer dubbelde.

Al bij al dus een BK om vlug te vergeten. Op de uitslag heb ik niet gewacht, die komt in de loop van deze week wel online. Ik gok op een 15e-20e plaats, al is het maar de vraag of de koersrechters er in zullen slagen een juiste uitslag te fabriceren. Een BK marathon houden op een rondje van ocharme 800m lang is eigenlijk een beetje om problemen vragen. Het wordt tijd dat ze in België eens werk maken van een marathonwaardig parcours.

Verlengd weekend, stralend zonnetje, ideaal om een wedstrijdje mee te pikken. "De strijd om de geit" in Waarde telt niet mee voor de klassementen waar ik dit jaar in meerijd, maar was een mooi alternatief in dit, door de Nederlandse Kampioenschappen, wedstrijdvrije weekend.

Ik had niet echt mijn normale wedstrijdvoorbereiding gedaan en had, waar ik het anders donderdag en vrijdag vrij rustig doe, gewoon goed doorgetraind. De wedstrijd in Waarde was dan ook vooral een trainingswedstrijd.

Ondanks de vrij beperkte groep werd er op het lastige parcours (rondje van 4km, waaronder 700m klinkers, slechter dan de klinkers in Hallum) direct hard doorgekoerst. Ik kon wegrijden van het peloton en met de achtervolgers die kwamen aansluiten zat ik mee in de kopgroep, met daarin het complete latere podium: Jouke Hoogeveen, Frank Fiers en Erwin Mesu.

Na een vijftal ronden werden we weer gegrepen door het peloton en vrijwel onmiddelijk ging hetzelfde groepje opnieuw aanvallen. Ik had echter ondertussen al veel last in mijn grote teen, die het voorbije weekend in Almere ook al opspeelde, maar nu op de klinkers zo belast werd dat heel mijn linkerbeen verkrampte. Meegaan met de kopgroep was geen optie. Ook in achtervolgende groepjes kon ik niet meer soepel rijden en verkrampte ik volledig van de pijn. Met nog een 5-tal ronden te gaan besliste ik dan ook om de koers te verlaten, om het niet erger te maken dan het al was. Bij het uitdoen van de schoenen zag mijn grote teen helemaal blauw. Hopelijk geneest het vlug en kan ik de komende dagen wel weer gewoon skeeleren, om het BK voor te bereiden.

Alweer een dubbel op het programma afgelopen weekend: zaterdag de wedstrijd in Steenwijk, die ik bij de beloften in 2003 wist te winnen, dus op een parcours dat me ligt. Zondag de wedstrijd in Almere, waar ik nog maar 1 keer reed, en na een ronde of 5 moest uitstappen, dus op een parcours dat me helemaal niet ligt.

Ik stond echter zaterdag met een minder gevoel aan de start in Steenwijk. Ik had vrij slecht geslapen, drukke dagen achter de rug, en voelde me niet in topvorm. In het begin werd er heel nerveus gereden, met enkele valpartijen tot gevolg. Sommige jongens moeten toch 2 keer beginnen nadenken voor ze een actie ondernemen. Ik hield me in het peloton en reed ronde na ronde vlotter mee, ondanks de snelheden van rond de 50km/u op het stukje meewind beneden. Hoe verder de wedstrijd vorderde, hoe meer ik op de klim kon opschuiven naar voor. In de laatste ronde probeerde ik een goed plekje te veroveren voor de finale. Ook hier echter weer enkele kamikazes die dit niet op een sportieve manier konden oplossen. Vanuit plaats 30 ongeveer begon ik dus aan de laatste 200m, een sprint bergop. Ik wist nog een tiental rijders te remonteren en schrok van de snelheid die ik bergop nog kon produceren. Plaats 23 was het uiteindelijke resultaat. Een mooie 2e plaats in het ploegenklassement was er ook bij. Een resultaat om tevreden mee te zijn. Statistieken van de koers: 44km aan een gemiddelde van 39 km/u, en met een maximumsnelheid van 53km/u. Om schrik van te krijgen...

Na een heerlijke nacht bij hotel Van Der Valk in Emmeloord, en een superdeluxe ontbijt ging ik zondagochtend een uurtje losfietsen. Dat het water met bakken uit de hemel viel kon me eigenlijk niet schelen. Eventjes tot de dijk aan het IJsselmeer en terug. Ik genoot er eigenlijk wel van, en het lekker warme bad achteraf deed enorm veel deugd. De gedachte aan een eventuele regenkoers later die dag deed wat minder deugd.

Als bij wonder stopte het echter met regenen toen we de auto parkeerden in Almere. De lucht bleef er dreigend uitzien, maar het bleef droog tot we weer naar huis reden.

Bij het opwarmen voelde ik de wedstrijd van gisteren nog een beetje zitten, vooral in de rug. Tijdens de wedstrijd werd er van in het begin goed doorgekoerst, met steeds opnieuw uitvalspogingen. Ik probeerde een aantal keer mee te schuiven maar zonder succes. De hoge snelheid op het kleine rondje eiste meer en meer z'n tol en ik moest af en toe serieus op mijn tanden bijten. Op het einde was er nog een misverstand want we dachten dat het peloton vroeger moest afsprinten omdat de kopgroep ons naderde. Dit was echter niet zo dus had ik al een sprint teveel gedaan toen we eigenlijk nog 2 ronden moesten doen. Ik kon mijn plaatsje in het peloton handhaven maar om er nog veel te remonteren zoals gisteren op de klim zaten de benen al te vol. Uiteindelijk was het opnieuw een 23e plaats, opnieuw een resultaat om tevreden mee te zijn, zeker op dit parcours. Nog enkele statistieken van de wedstrijd: 40km gereden, 37,5km/u gemiddeld. Maximumsnelheid: 49,3km/u

Afgelopen woensdag en donderdag (Koninginnedag, en de avond ervoor) stonden 2 World on Wheels-wedstrijden op het programma.

Zowel in Emmeloord als Oldebroek stond een sterk deelnemersveld aan de start, met enkele Worldteams met onder andere wereldkampioen op de marathon Shane Dobbin, en de Colombiaanse nationale ploeg.

In Emmeloord moesten we op een levensgevaarlijk parcours 50 rondjes afleggen. Op het smalle parcours zat er niet veel meer in dan meerijden, en af en toe wat naar voor proberen te schuiven. In de eindsprint was het dan ook gewoon volgen, met een uiteindelijke 35e plaats (op een goeie 80 deelnemers) als resultaat. Vooral het vrij ontspannen gevoel (ondanks het gemiddelde van 37,6 per uur, met een bocht in het parcours waar je elke ronde bijna stil stond) na de koers was een opsteker.

Na wat georganiseer kon ik ook in Oldebroek starten op Koninginnedag. Aan Oldebroek heb ik goede herinneringen, hier won ik vorig jaar immers bij de B's. Ik voelde me heel moe voor de koers (slechts 5 uurtjes geslapen) maar ging al in 1 van de eerste rondes mee met een ontsnapping (die al snel weer werd geneutraliseerd op zo'n snel parcours) De rest van de koers was vooral de hele tijd opschuiven naar voor, en weer achteraan verzeild geraken. Als je niet voluit mee koerst aan de kop van de wedstrijd blijf je immers niet voorin zitten, en op dit niveau kan ik dit nog niet. De voorlaatste ronde reed ik nog naar voor in de hoop Wannes, de sprinter van de ploeg, voorin te krijgen. Dit lukte echter niet echt zoals ik het dacht want als ik vooraan kwam zag ik dat Wannes niet mee was. Eerst kijken in het vervolg is de boodschap. Sprinten zat er dus niet echt meer in waardoor ik ook vandaag weer een 35e plaats haalde. De koers van 38,5km werd gereden in 59 minuten. Ook weer een snelle wedstrijd dus.

Er komt een drukke week aan, met 2 wedstrijden op woensdag en donderdag. Met deze liedjes in mijn hoofd zal ik het toch rustig kunnen houden...